बाग्लुङ । गाउँमा काम गर्ने जनशक्तिको अभाव छ । युवापुस्ता पालयन हुने र गाउँमा भएका वृद्ध तथा बालबालिकाले खेतबारीको काम गर्न सक्दैनन् ।

वर्षभरि दुःख गरेर छ महिना खान नपुग्ने भएपछि गाउँका बारी बाँझै राखेर शहर पस्नेहरूको कमी छैन । यो समस्या बाग्लुङका हरेक बस्तीमा छ । जनशक्तिको अभावमा बारी बाँझो राख्न बाध्य भएका एउटा पात्र हुन काठेखोला गाउँपालिका-७ रेशका वडाध्यक्ष प्रेम लामिछाने ।

पाँच वर्षअघि वडाध्यक्षमा निर्वाचित भएपछि लामिछानेले पनि बारी बाँझै राखे । आफू जनप्रतिनिधि भएकाले २४ घण्टा वडावासीको काममा खट्नुपर्ने, श्रीमतीले जागिर गर्ने र वृद्ध बाबुआमाले काम गर्न नसक्ने भएपछि उनको बारी बाझिँदै गएको थियो ।

तर बारीलाई बाँझै राख्न उनलाई मन लागेन् । अरुको बाँझोबारीमा समेत खेती गर्न लगाउनुपर्ने जिम्मेबारी पाएका व्यक्तिले आफ्नै बारी बाँझो राख्दा उनका अघि स्वभाविक प्रश्न थियो । त्यसैले वैकल्पिक खेतीको खोजीमा लागेका लामिछानेले अहिले त्यही बाझिँन थालेको बारीबाट लाखौं कमाइ गर्न थालेका छन् ।

काठेखोला गाउँपालीका-७ रेशमा रहेको उनको घर वरिपरि किवीको बगान छ । दुई रोपनी बारीमा लगाएको किवी लटरम्म फलेको छ । मध्यम खालका एकनासका किवी दाना मनोरम देखिन्छन् ।

‘चार-पाँच वर्ष पहिले बिरुवा लगाएको हुँ, पोहोर पातलो फल्यो, अहिले राम्रो फलेको छ’, लामिछानेले भने, ‘वैकल्पिक खेती गर्दा उत्पादन लिन केही वर्ष त कुर्नैपर्‍यो’, लामिछानेले दुई रोपनी बाँझो बारीमा ४५ वटा किवीका बिरुवा लगाएका छन् ।

तिनै बिरूवामा यो वर्ष सात सय किलो किवी फलेको लामिछानेले बताए । ‘दुई क्विन्टल त बिक्री भइसके, अझै पाँच क्विन्टल जति बोटमै छन्’, उनले भने, ‘बजारको समस्या नहोस् भनेर एकै पटक टिपेनौं ।’

पाँच सय रूपैयाँ प्रतिगोटा खरिद गरेका ४५ वटा बिरूवाले गत वर्ष लगानी उठाएको उनको भनाइ छ । बगानमा किवीको बिरूवालाई आडदिन गत वर्ष ७० हजार खर्चेर उनले टहरा बनाएका छन् ।

लामिछानेको बगानमा फलेका किवी बाग्लुङ बजारमा बिक्री भइरहेका छन् । प्रतिकिलो दुई सय ५० मा आफ्नै कोठाबाट किवी बिक्री गर्दै आएको उनकी श्रीमती कमला लामिछानेले बताइन् ।

‘बजारमा होलसेल दिन खोजेको यस्तो उस्तो भनेर बिचौलिया आउँछन्, उपभोक्तालाई पनि महँगो पर्ने’, लामिछानेले भनिन्, ‘हामी आफैंले उपभोक्तालाई दिँदा उहाँहरूले रोजेर लैजान पाउनुभएको छ, मूल्य पनि सस्तो पर्छ ।’

यो वर्षमात्रै किवीको बिक्रीबाट दुई लाख बढी आम्दानी हुने उनको अनुमान छ । वहुबर्षे बाली भएकाले बेला-बेलामा सिँचाइ र मलको प्रबन्ध गर्दा मात्रै अरु धेरै वर्ष किवीबाट उत्पादन लिन सकिने उनको भनाइ छ ।

त्यही बारीमा कोदो र मकैको खेती गर्दा खर्च उठाउन कठिन हुने गरेको अनुभव समेत लामिछानेसँग छ । ‘हामीले बजारको माग, उत्पादन लागत र उत्पादकत्व हेरेर खेती गर्नुपर्ने रहेछ’, लामिछाने भनिन्, ‘पछिल्लो समय मैले नगदे बाली र फलफूल खेतीमा वडावासीलाई प्रेरित गर्ने गरेको छु ।’

लामिछानेले वडा कार्यालयको तर्फबाट किसानलाई अनुदानमा किवीका बिरूवासमेत हरेक वर्ष बाँड्दै आएका छन् । उनी गत वैशाखमा सम्पन्न स्थानीय तह निर्वाचनमा दोस्रो कार्यकालका लागि वडाध्यक्षमा निर्वाचित भएका थिए ।